Bron: Privé collectie | De optocht van 1981

“De Jeugd Carnavalsvereniging Pannesjop” werd in 1979 opgericht door Bér Smit, toenmalig directeur van Basisschool ‘t Pannesjop. Sindsdien verzorgt de vereniging activiteiten voor de jeugd rondom Carnaval in de wijk MSP. Maar hier blijft het niet bij. Ook andere activiteiten en feesten worden mede georganiseerd door “JCV Pannesjop”. Zo zal in de zomer van 2012 voor de 6de keer “De zomerfeesten MSP” worden georganiseerd m.m.v. de Prinsengarde Coriovallum. En ook de viering van Koninginnedag in de wijk behoort tot een van die gezamenlijke activiteiten.

Terug naar Jan Braam, die samen met zijn vrouw in de organisatie van de vereniging zit. Tot aan de toetreding bij de vereniging in 1984 had Jan al heel wat ervaring met het spelen van muziek tijdens Carnaval. Samen met zijn vader speelde hij 20 jaar lang in menig café onder de naam “The Aljos”. The Aljos speelden niet alleen tijdens de Carnaval 5 tot 7 dagen, maar ook op feesten en partijen het hele jaar door. Na het kronen van Jans zoon tot Jeugdprins carnaval bij JCV Pannesjop in ’84 stopte hij hiermee.

De thuisbasis
Al 15 jaar is ‘t Leiehoes – ook bekend als de Narrentempel – de thuisbasis voor JCV Pannesjop. Vanuit hier worden 3 Carnavalsmiddagen ingevuld met diverse activiteiten voor de jeugd. Zo is de tweede week van januari de proclamatie een terugkomende festiviteit. Twee weken na de proclamatie volgt een talentenjacht. En dan is er natuurlijk nog de viering op Carnavals-zaterdag.

Meer dan feestvieren alleen
Dat Carnaval niet alleen bestaat uit een week feestvieren per jaar blijkt uit de verhalen over de Carnavalswagen. Zodra de Carnaval goed en wel is afgelopen zijn de leden alweer bezig met de viering van het volgende jaar. De wagen voor de optocht wordt afgebroken en er wordt een nieuw thema gekozen. Zo kan iedereen weer aan de slag om dit thema terug te laten komen in de Carnavalswagen of in de vele pakjes voor de ca. 70 personen die jaarlijks meelopen in de optocht.

Al 34 jaren loopt de vereniging mee met de “grote” optocht van Heerlen-Centrum. Dit jaar voor de vijfde maal loopt men ook mee in de optocht van Heerlerheide. En sinds dit jaar zal er ook een optocht gelopen worden in de eigen wijk MSP, samen met andere verenigingen uit deze wijk.

Herinneringen door de jaren heen
Door de jaren heen heeft Jan diverse veranderingen meegemaakt. Aan de hand van een fotoboek over het 3×11 jarig bestaan van de vereniging komen we uit in 1991. Ten tijden van de Golfoorlog werd er natuurlijk geen viering gehouden. De prins en prinses van dat jaar mochten toen mee op de wagen tijdens de optocht van 1992.
Ook de awards die de vereniging verdiend heeft komen ter sprake. Zo won JCV Pannesjop de “Meer dan Handen Award” cat. Innovatie en werd zij genomineerd voor de landelijke uitvoering hiervan tijdens het Jaar van de vrijwilliger in 2011. Ook zijn er diverse Limburgse Vasteloavends Awards binnengehaald.

Op een van de foto’s zien we enkele haringen in een klein begrafeniskistje.. het symbool voor het Haring-begraven. Elke Carnavalsdinsdag om 24.00 uur wordt op deze manier Carnaval afgesloten. Naast het Haring-begraven worden hier dan ook de attributen afgenomen waarna men weer uitkijkt naar de 11de van de 11de, de start van een nieuw Carnavalsseizoen.

Bron: Privé collectie | Begraven van de haringen

De verandering van bewoners in de wijk MSP heeft zijn effect op de vereniging. Waar vroeger tijdens de talentenjacht nog veelvuldig “echte” Carnavalsliedjes voorbij kwamen worden nu meer populaire liedjes gepresenteerd. Limburgs dialect heeft plaats moeten maken voor rap en dans. Een verandering die kenmerkend is voor de verandering in de wijk. Carnaval die niet verwatert maar op een andere manier gevierd wordt. Al denkt Jan nog wel eens aan die Limburgse liedjes van vroeger.

Bron: Rijckheyt.nl | Schachtbok van de Oranje-Nassaumijn I. Op de achtergrond het Centraal Bureau voor de Statistiek en het ophaalgebouw van genoemde mijn.

Het Nederlands Mijnmuseum is gevestigd in het schachtgebouw van schacht II van de voormalige steenkolenmijn Oranje Nassau I te Heerlen. Deze mijn zou uiteindelijk gaan beschikken over drie mijnschachten, schacht I (afgediept tussen 1893 en 1899, 254 m. diep), schacht II (1894-1898 / 470 m.) en schacht III (1905-1907 / 441 m.).

De schachten
Schachten vormen de levensaders van de mijn. Ze zijn nodig voor ventilatie, personenvervoer, kolen-, stenen- en materialentransport, voor elektriciteit – en persluchtverzorging van het totale ondergrondse bedrijf, voor de aanvoer van water naar de verschillende ondergrondse afdelingen t.b.v. de stofbestrijding en het afvoeren van mijnwater uit die afdelingen (omhoog pompen door de schacht).

Het afdiepen van schachten kost miljoenen en het duurt jaren voordat er een eerste bron van inkomsten tegenover staat. Zo werd de eerste steenkool bij de Oranje Nassau I mijn gedolven op 30 maart 1898. Dit eerste brok steenkool bevindt zich bij de collectie van het Nederlands Mijnmuseum (evenals trouwens ook het laatste brok steenkool van 31 december 1974).

Aanleggen van de schachten
De plek waar deze en de beide overige schachten is aangelegd is niet toevallig gekozen, daar is jarenlang exploratiewerk aan vooraf gegaan. Daarbij werd een terrein nabij de kom van de gemeente Heerlen, genaamd “Zeswegen”, het meest geschikt bevonden voor de aanleg van een mijnzetel. In oktober 1893 ging de aanleg van schacht I van start, een jaar later gevolgd door schacht II (en in 1905 door schacht III. Rond deze schacht is thans het nieuwe CBS aangelegd).

Eenmaal op diepte werden de schachten middels een ondergrondse mijngang met elkaar verbonden en was “de mijn” een feit. Gelijktijdig werd daarmee de “natuurlijke” ventilatie van de mijn gerealiseerd. Dit systeem werd bij alle Limburgse mijnen toegepast, ook tussen mijnen onderling (ON III / ON IV).

De mijnschacht was 24 uur per dag in bedrijf. Bij het wisselen van de diensten, telkens om de acht uur, was er een bedrijvigheid vanjewelste. In een klein halfuurtje moesten dan, tijdens het “personenvervoer” zo’n 500 man gelijktijdig naar beneden en naar boven. De snelheid van de liftkooi werd dan teruggebracht. De lift werd oorspronkelijk aangedreven door een stoommachine uit 1897 (nog te bezichtigen in het ophaalgebouw), in 1925 omgebouwd naar persluchtaandrijving.

Mijnpaarden
Mijnpaarden hebben ondergronds dienst gedaan tot ca. 1930. Ook zij moesten door de schacht omlaag worden getransporteerd, daartoe was een speciaal “tuig” ontworpen, dat onder de liftkooi werd bevestigd. Mijnpaarden maakten dezelfde diensten als de mijnwerkers en brachten de tijd tussen hun diensten door in de daarvoor speciaal ingerichte “paardenstal”. Ze verbleven veelal de rest van hun leven ondergronds.

Ook werden zij na verloop van tijd blind wegens het werken in een (toen ter tijd) nagenoeg onverlichte omgeving. Mijnpaarden werden gebruikt voor het transport van kolenwagens en materialen. Streng voorschrift hierbij was, dat zij slechts 10 wagentjes met kolen in één keer mochten trekken. Er waren paarden bij die konden tellen (?). Wanneer zij bij het aantrekken meer dan 10 maal de ruk van de koppeling tussen de wagentjes voelden weigerden ze een poot te verzetten.

De ON I in getallen
De totale kolenproductie van de ON I mijn gedurende haar bestaan van 1898-1975 bedroeg 31.978.000 ton steenkool. De kolenproductie is beëindigd op 31 december 1974. De laatste kolenpijler bevond zich onder kasteel Terworm op een diepte van 430 m. Gelijktijdig met de productie werden ook de ondergrondse pompinstallaties stopgezet. Sindsdien is het waterpeil gestegen van -430 m. naar -90 m.(eind 2011).

Sedert enige jaren wordt dit mijnwater in Heerlen gebruikt bij het Mijnwaterproject t,b,v. het verwarmen en afkoelen van gebouwen (o.a. het nieuwe CBS-gebouw).

Zo’n vijftig min of meer bekende Limburgers schreven hiervoor een verhaal over hun favoriete landschap, gebouw of monument in Limburg. Hierbij zijn onder meer foto’s gemaakt door amateurfotografen van de Fotobond Limburg. Bariton John Bröcheler schreef bijvoorbeeld over het vergezicht vanuit zijn studio op de Eperheide, voormalig wereldkampioen mountainbike Bart Brentjens over zijn jeugdherinneringen aan de Leumolen in Nunhem en dichter Quirien van Haelen over hoe de Roermondse Kattentoren zijn opa redde. En zo zijn er nog meer ontroerende verhalen van onder anderen kunstenaars, schrijvers en museumdirecteuren over een voor hen speciale plek in Limburg.

Enkele Heerlense locaties benoemd in dit boek zijn kasteel Hoensbroek, De ON I, het Glaspaleis, Luxor Theater en de Pancratiuskerk.

Ook is er in het boek aandacht voor de geschiedenis én toekomst van Heemschut Limburg, het Meldpunt Bedreigde Monumenten Limburg en voor monumentenzorg aan weerszijden van de grens. Kortom, een bijzondere verzameling verhalen en foto’s in een boek van maar liefst 220 pagina’s.

Win het boek Erf Goed!
Wat is uw mooiste, favoriete locatie, gebouw of monument in Heerlen? Laat hieronder een reactie achter  en maak kans op het boek: “Erf Goed!”

Bron: Privé collectie | Peter Finken in het Pancratiushuis

Onze afspraak begint met een 20 minuten durende film over het Pancratiushuis. Uniek voor toen zijn er diverse avonden gefilmd om de sfeer vast te leggen. We zien beelden van dansende jonge mannen in pak met “sjlieps” en vrouwen in jurken, dansend op de Twist. Beelden van de grote zaal, de Twistbar en de zogenaamde “Schmuse-bar” komen voorbij. Peter kent nog bijna iedereen bij naam en ziet zichzelf af en toe terug. “Beelden die we maar niet moeten laten zien op Heerlen Vertelt”.

Dé platencollectie
Na de film gaan we naar boven. Ondanks dat Peter al jaren gestopt is als DJ, blijft muziek en film zijn grootste hobby. Geregeld is hij dan ook te vinden in zijn “muziekkamer”. De kamer is gevuld met een enorme platencollectie, mengpanelen en geluidsopname apparatuur.

Bron: Heerlen vertelt | Peter Finken met zijn eerste LP "Me and my Shadow van Cliff Richard"

Met trots laat hij zijn eerste plaat zien: Me and my Shadow van Cliff Richard. Voor het bedrag van 20,- gulden spaarde – en leende – hij het bedrag bij elkaar om de plaat aan te schaffen. Voordat Peter aan de slag ging in het Pancratiushuis, draaide hij iedere zaterdag “voor de paters”.

De ene zaterdag op de Sittarderweg, de andere op het Eikenderveld. De zogenaamde “instuif avonden” waren een groot succes onder jongeren. Getolereerd door ouders – vanwege het kerkelijk toezicht – en populair vanwege de uitgaansmogelijkheid en muziek.

Met vriend Frans Somers ging Peter iedere zaterdagavond op de scooter – beladen met apparatuur en platen – naar de “instuif feesten”. Voor aanvang werd de installatie opgebouwd zodat alles klaar stond om die avond te draaien. Van de verdienste van deze avonden kocht Peter geregeld nieuwe platen bij platenzaak “Lebouille” aan de Oranje Nassaustraat. Later werd ook muziek meegenomen uit vakantieoord Spanje. “Buitenlandse”platen als Satisfaction van de Rolling Stones werden besteld in Engeland.

Bron: Privé collectie | Uitnodiging voor Ouwe Hap Heerlen

“Ouwe hap feesten” in het Pancratiushuis
Organisator in het Pancratiushuis Paul Haas vroeg Peter ook te komen draaien op de “ouwe hap feesten”. Met platenspeler, geluidset en bandrecorder ging Peter iedere zondagavond aan de slag. Grappige anekdote die Peter hierbij invalt is dat alle apparatuur iedere avond weer helemaal opgeruimd moest worden. Het Pancratiushuis mocht namelijk buiten de avonden absoluut niet gezien worden als discotheek. In het door zetbaas Dhr. Thijsen gerunde Pancratiushuis kon men van 19.00 tot klokslag 0.00 uur genieten van de nieuwste muziek. De muziek varieerde van de Hitparade tot Duitstalige muziek. En stee vast was er tijd voor een uur carnavalsmuziek en eigengemaakte Jingles.

Eenmaal achter de computer in de “muziekkamer” bij Peter krijgen we een van de Jingels – van toen! – te horen. In die tijd werden jingels nog op de oude manier gemaakt. Waar je anno nu in 5 minuten een mix met de computer maakt waren Peter en Frans soms dagen bezig om een jingle te maken. Het was dan letterlijk knip en plakwerk van stukjes geluidsband.

Met 15 bussen naar Keulen
Naast de “Ouwe hap” op zondagavond werden er ook uitgaansuitstapjes over de grens georganiseerd. Zo vertrokken 15 bussen met uitgaanspubliek naar Keulen, om vervolgens weer leeg terug te komen. Verdeeld over de dagen erna kwamen de honderden jongeren weer zelfstandig terug naar Nederland. Ook werd het grote succes van “Ouwe hap” gevolgd door feesten als het Woodpeckerbal.

Bron: Privé collectie | Hoofdingang bij Pancratiushuis voor Woodpeckerbal

Twaalf jaar lang draaide Peter in het Pancratuishuis. Daarna was hij tijdens de opening en nog twee jaar vaste DJ in de Femina. De Femina – tevens van eigenaar Dhr. Thijssen – werd eveneens een groot succes. Net als in het Pancratiushuis was het voor die tijd ongekend om zulke feesten te organiseren.

Bron: Rijckheyt.nl | Loopbrug over de Zeswegenlaan (1986)

In de woonkamer valt de grote boekenkast op. Boeken over de meest uiteenlopende onderwerpen verraden de achtergrond in het onderwijs van onze gastheer. Eenmaal aangeschoven aan de eettafel pakt Dhr. Leentjens een stapeltje boeken en papieren erbij.

Over de brug
“Over de brug kun je zingen, grijze ijzeren armen, reiken in stil verband, van kant naar kant,
over de brug kun je komen, een belofte, van wit en zwart in gezamenlijke dromen,
over de brug kun je gaan, een wandeling, hand in hand naar de overkant.”

Het gedicht van Heerlense stadsdichter Harrie Servriens herinnert aan de feestelijke opening op 28 januari 2011  in Zeswegen. Zeswegen, gelegen op de voormalige steenberg van de kolenmijn Oranje-Nassau I, is gebouwd in de tweede helft van de jaren 1980.  Direct na de voltooiing van Zeswegen is Nieuw Husken gebouwd. De brug die al 30 jaar Zeskant en het winkelplein verbindt, was toe aan een grondige reparatie. Diverse aanrijdingen en veroudering zorgden voor een onstabiele brug.

Zeswegen
Om buurtbewoners te betrekken bij de renovatie van de brug organiseerde Stichting buurtbeheer Zeswegen – Nieuw Husken  een “klein feestje”. De stichting – waar Dhr. Leentjens  een van de bestuursleden is – betrokken ook leerlingen van twee nabijgelegen basisscholen. Dit resulteerde in een mooi fotoboek, een gedichtenbundel en een plaquette.

De opening werd opgesierd met vele rode en gele ballonnen.  De kleuren die oudere inwoners uit Zeswegen nog van de “oude” brug herkennen. Achteraf bleek de opening gepland te zijn op de koudste dag van 2011.

Bron: Privé collectie Dhr. Leentjens | Feestelijke opening brug Zeswegen

De heropening van de brug is een typisch voorbeeld van een kleinschalig project dat door een nieuwe generatie als geschiedschrijving gezien zal worden. Over 30 jaar wanneer de brug mogelijk opnieuw gerenoveerd zal worden, zullen “de kinderen van toen”  terug denken aan die koude dag in 2011, met die vele ballonnen.

Bron: Rijckheyt.nl | Winterfoto van de Oranje-Nassaumijn I. Op de voorgrond het spoorwegemplacement en de voetgangersbrug. (1918)

Met de aanleg van de 1e Oranje-Nassau mijn te Heerlen, begon in 1893 de periode van de “moderne” steenkolenmijnbouw. Er zouden nog drie Oranje-Nassau mijnzetels volgen. Ook andere particuliere mijnondernemingen en ook de Nederlandse staat gingen in Zuid-Limburg steenkool ontginnen. In totaal ontstonden twaalf steenkolenmijnen, die in belangrijke mate bijdroegen aan de Nederlandse energievoorziening. Als laatste van de twaalf mijnen staakte de Oranje-Nassau I te Heerlen op 31 december 1974 de productie en was een steenkolentijdperk van ruim 75 jaren afgesloten.

In 1893 verkreeg Henri Sarolea vergunning (een concessie) om in Heerlen steenkool te ontginnen. Na het afdiepen van de schachten I (254 m. ) en II (470 m.) werd reeds op 30 maart 1898 de eerste steenkool naar boven gehaald. (Zowel de eerst als ook de laatst gedolven steenkool bevinden zich tegenwoordig in het Nederlands Mijnmuseum).

De Oranje Nassau mijnen
In de Oranje Nassau I werd gasarme kool gewonnen (“magere” kool). Deze “magere” kool was het meest in trek bij de afnemers en huishoudens.

Het ontginningsgebied (concessie) van de Oranje-Nassau besloeg 3.400 ha. Binnen de concessie waren vier mijnzetels gevestigd, de ON I te Heerlen, de ON II te Schaesberg, de ON III te Heerlerheide en de ON IV te Heksenberg. De concessie van de ON I was aanzienlijk uitgestrekt en reikte tot onder het grondgebied van de gemeente Simpelveld (Rode Put, ca. 7 km. van de schacht te Heerlen verwijderd). In de beste jaren had de Oranje-Nassau ca. 9.000 arbeiders in dienst.

568.261.000 ton steenkool werd door de Limburgse mijnwerker uit de grond gehaald, hiervan 31.978.000 bij de ON I te Heerlen, gedurende de periode van 1898-31.12.1974. Een gigantische productie, zeker als men bedenkt, dat de gemechaniseerde koolwinning eerst in de 2e helft van de vorige eeuw tot ontwikkeling is gekomen. Tot dan was het voornamelijk handwerk.

De laatste productiepijler eind 1974 bevond zich onder kasteel Terworm, op een diepte van 420 m. Dit betrof een volledig geautomatiseerde pijler, met “wandelondersteuning”.

Tientallen jaren lang brachten duizenden mijnwerkers een groot deel van hun leven door onder de grond en wijdden hun beste jaren aan de Nederlandse welvaart. Dit culturele erfgoed moet worden gekoesterd. Velen hebben daarvoor betaald met hun leven, ruim 1400 mijnwerkers verongelukten op de werkplek. Talloos zijn de silicose-slachtoffers.

Bron: Nederlands Mijnmuseum | De schacht

De toekomst
De stichting Carboon heeft met de realisatie van het Nederlands Mijnmuseum het mijnerfgoed zeker gesteld. Echter bestaan er nog volop uitbreidingsplannen. Deze plannen omvatten de realisatie van een simulatiemijnlift, die het mogelijk maakt om fictief, maar zeer realistisch, ondergronds te gaan en een bezoek te brengen aan een, al even realistisch nagebootst, ondergronds bedrijf. Een “doe” museum, dat onze kinderen laat voelen en zien, hoe het er vroeger in de mijnen aan toe ging.

In 2015 vindt de 50 jarige herdenking plaats van de aankondiging mijnsluitingen door Joop den Uyl in de Heerlense schouwburg. Bij gelegenheid van deze herdenking wil de stichting Carboon het nieuwe Nederlands Mijnmuseum open stellen.

Bron: Rijckheyt.nl | Diorama van de Bongerd (±1880). Op de achtergrond huis De Luijff. Rechts hotel Cloot.

In de eerste helft van de 17^de eeuw was het gebouw eigendom van de  secretaris van Heerlen, Jan Dautzenberg. Tot 1737 bleef het huis in bezit van de familie Dautzenberg.

In 1802 werd apotheker Albert Schultze eigenaar. Van 1818 tot 1820 was hij burgemeester van Heerlen. Tijdens het bewonen van Huis de Luijff liet Schultze het huis ingrijpend verbouwen. De straatgevel liet hij verhogen met een tweede verdieping. Door het dak minder schuin naar beneden te laten hellen, ontstond extra ruimte. Hierdoor verloor het huis wel de luifel, waaraan het zijn naam ontleent. Verder kreeg de voorgevel  zijn huidige indeling in vijf vensterassen met een middeningang in hardstenen omlijsting. De apotheker woonde tot zijn dood in 1828 in het pand.

Bron: Rijckheyt.nl | Huis de Luijff (1959).

Na Schultze werd de woning gekocht door de kinderen Stollé-Kemmerling en vervolgens vererfde het aan de nakomelingen Preusser-Stollé. Daarna zou het pand nog drie keer wisselen van eigenaar. Dit keer geen particuliere eigenaren, maar de Mijnvereniging (1921), de Gezamenlijke Steenkolenmijnen (1959) en de gemeente Heerlen (1970).

Toon Hermans Huis Parkstad
Toen de gemeente het pand in haar bezit had, was het onderdeel van de naast gelegen Heerlense Muziekschool. Later, in 2010 nam het Toon Hermans Huis Parkstad zijn intrek in huize de Luijfel en werd het een plaats voor rust en persoonlijke begeleiding. Ook biedt het huis ruimte aan  een atelier en een verwenwinkel. Via het Toon Hermans Huis is het mogelijk om deel te nemen aan Yoga en schrijfcursussen.

Huize de Luijfel heeft ondanks zijn rijke geschiedenis een weinig opvallende uitstraling. Het is een van de weinige gebouwen in het centrum van Heerlen die de verbouwingsdrift van Heerlen door de jaren heen heeft overleeft. Misschien heeft het een met het ander te maken..

De lezer/gebruiker krijgt in ruim 1500 kaarten en afbeeldingen een overzicht van vrijwel alle aspecten van de geschiedenis van Nederland en de (voormalige) overzeese rijksdelen, vanaf de prehistorie tot heden. Met aandacht voor onder meer hunebedden en terpen, de Romeinse overheersing, middeleeuwse kloosters en kastelen, de Opstand in de zestiende eeuw, de Gouden Eeuw, de koloniale geschiedenis, de wereldoorlogen, de Watersnoodramp van 1953 en de vredesoperaties.

De Bosatlas van de geschiedenis van Nederland, een ontdekkingsreis door de geschiedenis van ons land.

Het naslagwerk bevat:
- Monumentaal naslagwerk: 576 pagina’s met meer dan 1500 kaarten en afbeeldingen;
- Over hunebedden, terpen, het Romeinse Rijk, Karel de Grote, Vikingen, kloosters en kastelen, Beeldenstorm, ontdekkingsreizen, de Opstand, VOC, vestingsteden, Napoleon, Suriname, Eerste en Tweede Wereldoorlog, Nederlands-Indië, watersnoodramp, vredesoperaties en nog honderden andere onderwerpen;
- Speciale aandacht voor cultureel erfgoed: ca. 1000 historische plekken in kaart gebracht;
- Met schitterende luchtfoto’s van Karel Tomeï.

Over het boek:
In 1806-1807 vraagt de Franse regering gemeenten in het Maas- en Rijnland om een vertaling van de gelijkenis van de verloren zoon “omgezet volgens de uitspraak gangbaar in uw plaats”. Voor menige gemeente een raadselachtige opdracht in een tijd dat niemand dialect schrijft. Sommige gemeenten sturen een Nederlandse of Duitse vertaling, maar gelukkig hebben de meeste het wel begrepen en sturen een vertaling in de plaatselijke streektaal. Zonder het te beseffen, schrijven ze geschiedenis, want de meeste sturen de alleroudste tekst in hun streektaal.

Lang liggen de teksten vrijwel vergeten in Franse bibliotheken tot Frens Bakker en Joep Kruijsen er in 2002 op stuiten. Ze verzamelen deze vertalingen en de correspondentie bij dit eerste dialectonderzoek aan Maas en Rijn.

Het resultaat vindt u in ‘Het Limburgs onder Napoleon’ met onder meer:
- een beschrijving van de achtergrond van dit dialectonderzoek;
- 200 jaar oude correspondentie over dit onderzoek;
- 200 jaar oude Limburgse dialectvertalingen uit: Maastricht, Meijel, Roermond, Roosteren, Tegelen, Venlo (2 versies) en Weert;
- 200 jaar oude Rijnlandse dialectvertalingen uit: Erkelenz, Kempen, Keulen, Kleef, Krefeld, Menzelen, Neuss, Rheinberg, St.Tönis en Wezel;
- uitvoerige besprekingen van de Maastrichtse en Venlose vertalingen.

Het krantenartikel kondigt hiermee meteen het einde aan van het huidige station van Heerlen. Eerder keken we  al terug op de roerige geschiedenis van het voormalig en huidige station. Onlangs kwamen we in het bezit van enkele unieke foto’s van de sloop van het eerste station van Heerlen en gezien de komst van het Maankwartier, willen we deze nostalgische kiekjes graag met jullie delen.

Bron: Privé collectie | Station Heerlen in volle glorie

Bron: Privé collectie | Station Heerlen in oktober 1985

Bron: Privé collectie | Afbraak toren station Heerlen