Bron: Privécollectie | Huisje Vrijheerenberg

Opgegroeid op de Heksenberg

Mamma mama de kinderen op school zeggen dat ik een heks ben, want ik woon op de Heksenberg. Ach kind laat ze toch, Heksen bestaan niet dat weet toch iedereen !
Of toch wel?

Bron: Privécollectie | Huisje Vrijheerenberg
Bron: Privécollectie | Huisje Vrijheerenberg

De Heksenberg
Een mooie plek in het Noorden van Heerlen waar ik mijn kindertijd doorbracht op de Vrijheerenberg met aan de andere kant van de Heerenweg het bos en voor ons de zandafgraving. Mijn vader werkte bij Staatsmijn Emma en mijn moeder bij een slager in Heerlen, we woonden in een mooi groot huis met 6 kinderen, en ik ervaarde onze buurt als een gezellige plek waar mensen graag en lang wonen. Mijn school was de Basisschool Vrieheide op de Parkweg waar ik iedere dag naartoe wandelde en weer terug, dus genoeg tijd om te mijmeren over wat mij zo bezighield. Want wat hadden wij bewoners van de Heksenberg nou met Heksen te maken? Waarschijnlijk is Heksenberg een verbastering van Hessenberg, er zou een krijgsheer en een grote schat liggen, maar niemand heeft die ooit gevonden dus dat is dan weer jammer vind ik, had ik ook wel leuk gevonden. Maar om daar nou een heuvel voor af te graven…

Als klein meisje wandelde ik vaak door de wijk Heksenberg en vaak hing er een heksje voor het raam met een prachtig bezemsteeltje waar ze dan op kon vliegen. Zo klein als ik was vroeg ik me af waarom dat toch was, want mij was verteld dat Heksen niet bestaan en dat het allemaal sterke verhalen waren waar ik me niet druk om moest maken. Het begin van de jaren 70 was ook een tijd waarin we veel hippies in de buurt hadden wonen die liefst in de avond naar het bos trokken voor wat gezellig samenzijn. Het waren ook de beginjaren van Pinkpop. Toen ik ze naar het bos zag vertrekken begon ik toch argwaan te krijgen en stelde zelfstandig en zeker van mijn gelijk vast dat er weldegelijk Heksen waren want ik had ze net het bos in zien vertrekken. Vreemde blikken waren mijn loon en ik moest subiet naar bed. Ik hoorde mijn moeder nog zeggen “ Dat kind heeft echt teveel fantasie “

Het is volle maan fluistert de Heks zacht, tijd voor een mooie Heksensabbath en het vieren van de Zonnewende, het is er mooi weer voor, kijken of mijn vriendinnen meedurven, het is tijd dat we weer eens laten zien dat we er nog zijn, ook al vliegen we niet op bezems. Ze lacht bij de gedachte van een Heksensabbath en het idee wat mensen er van hebben. Wat is er nou eng aan om Moeder Natuur voor haar geneeskrachtige planten en liefde te bedanken met wat mooie dansen om het vuur en haar zegen te vragen? Tevreden pakt ze haar tas in met wat lekkere drankjes als de bel gaat.
“Dag mooie dame, klaar om naar de Heksenberg te gaan? “

Ingezonden verhaal

Ingezonden verhaal

Als lezer van HeerlenVertelt.nl zal het vaak voorkomen dat u gebeurtenissen, locaties of gebouwen herkent. Wanneer u graag zelf een verhaal hierover wilt schrijven en insturen kan dit natuurlijk!

98 thoughts to “Opgegroeid op de Heksenberg”

  1. Hoi Marta-Lina,
    Wat een leuk verhaal. Ik herinner me de Heksenberg goed, omdat ik er vaak overheen fietste. Ik woonde weliswaar aan de zuidkant van Heerlen, maar mijn fietstochtjes gingen gewoonlijk in alle windrichtingen, dus ook richting Brunssum of verder. Waarschijnlijk kwam ik over de Heerenweg langssuizen toen jij nog in je pyjamaatje voor het raam zat, maar dat weten wij niet van elkaar. Wat een gek idee hè?
    Huub Creemers van de bakkerij aan de Heerenweg zat bij mij in de klas op de middelbare school. Ken je die bakkerij?
    Groetjes, Frans

  2. leuk stukje, herkenbaar omdat ik zelf ook van de heksenberg kom. die heksen hebben volgens mij alle kinderen uit alle tijden erg bezig gehouden. leuke tijden daar gehad

  3. Schitterend verhaal chapeau!
    Ook ik kom van de Heksenberg en kan me de heksjes voor de ramen herinneren. Magda & Ik zaten op dezelfde school en na school ging ik wel ns mee spelen bij haar thuis in dat toen inmens grote huis. Ze had een eigen slaapkamer en dat was nogal wat voor die tijd. Ik heb op de Heksenberg een geweldige jeugd gehad. Een schoonbroer van mn moeder noemde mij ook altijd klein heksje in mn jeugdjaren 🙂

  4. Heerlijk stukje nostalgie om te lezen. Ik ken Heerlen niet zo goed, maar heb er wel heel wat voetstappen liggen, mijn ex-ex-ex-ex haar familie woonden in het dorpje verderop, Hoensbroek. Elk weekend daar naartoe, ikzelf heb ook nog een lange tijd in Reuver gewerkt. Heerlijk dat mooie Limburg.
    Groet van leny

    1. Hopelijk door de verhalen hier kun je Heerlen beter leren kennen, het is een mooi stadje met een rijk en spannend verleden, en wat lollig dat je ex uit Hoensbroek komt , dat is inderdaad een mooi dorp en de omgeving ook , volgens mij is het nu wel een aparte gemeente geworden waardoor het toch nog groter is dan je denkt 🙂

  5. Ik kom van de Weggebekker , toen ik als 12 jarige de buurt verkende , kwam ik ook wel eens op de Vrijheerenberg . Toen lag de zandgroeve er open voor , en de Heksenberg was een bijna kale heuvel . Verandering …. alles is dicht , de berg is niet meer zichtbaar door het bos en de heide is langzaam dichtgegroeid met lage boompjes waartussin de heide probeert te overleven . Nu , waar ik nu woon , heb ik direct zicht op de huizenrij waar jij woonde . De tijd van spelen in groeves is ver achter me , maar de jeugd die we toendertijd hadden zonder alle gimmicks …. kan niemand ons meer afnemen 🙂
    Leuk verhaal 🙂

    1. Dankje, ja in die tijd had je niet door in welke unieke omgeving we speelden en welke vrijheid we hadden, tv keken we bijna niet alleen als Star Trek op was op ZDF , ik heb van 2000 tot 2005 in Brunssum gewoond en heb mijn dochter nog veel laten zien van waar ik speelde en ook zij heeft die onbezorgdheid nog kunnen proeven maar ja toen kwamen de mobieltjes he , hun wereld is nu dan wel groter maar onze jeugd had ik haar ook wel gegund. We zijn nog naar de Zeekoelen geweest en de Roode Beek en door het bos naar de Heksenberg en daar weer veel verhalen kunnen ophalen. Ook de bioscoop in Heerlen vond ze erg mooi , erg leuk !

  6. Heerlijk geschreven Magda en fijn om te lezen.
    In mijn middelbare schooltijd kwam ik veel in Heksenberg: daar woonde één van mijn beste schoolkameraden. Dat was vooral in de jaren 1966 – 1969. Daarna koos hij voor Gym B en ik voor A en werden onze contacten wat minder.
    Blijf vooral schrijven!

  7. Heel mooi geschreven….. Ik weet nog dat bij ons en jullie in het pad,een achtertuin was,met van die 3hoekige wit met grijze steentjes.
    Dat vond ik zo appart….en heb er ook zeker wel een kilo of zo met en met mee naar huis genomen

  8. Ik woonde zelf op de heksenberg. vogelbuurt. al die verhalen ken ik . we zaten altijd in het bos. vroeger voetballen t.o. de enkabe winkel waar nu huizen staan. en in het bos had je het dal van de duivel. het ravenbos waar je niet in mocht. wij hadden destijds een hut gemaakt vlak naast de heksenberg van oude kerstbomen stronken takken ect.die heeft er jaren gestaan.
    rivaliteit was er altijd met de maria christinawijk… tot knokpartijen in het bos aantoe. of de sigrano. springen vanaf de heuvel. dingen waar je nu van denkt waarom deden we dat.
    ik mis wel de echte herenweg die ze afgegraven hebben.
    ben er trouwens al jaren niet meer geweest. woon een eindje uit de buurt tegenwoordig.
    de jongensschool is er ook al jaren niet meer net zoals de flats aan de vinkenstraat… ga zo maar door…

    1. Ja daar schrok ik ook van van de Heerenweg , gewoon uitgehakt jammer inderdaad , het is erg veranderd , ik herken veel plekken gewoon niet meer , tot je het bos in wandelt richting Rode Beek dan is het weer zoals vroeger

      1. Tja als je dan er rijdt komen al de herinneringen terug, het liedje van wim sonneveld begrijp je dan beter..
        Waar zijn de kinderen van de straat gebleven waar ik destijds mee speelde? Ik heb geen idee.. Veel hebben we meegemaakt.. we woonden eerst in de vinkenstraat in de flats, ik mocht elke keer met het stoomtreintje meerijden tot aan de slagboom.. vroeger was het nog te vertrouwen… de lange jan zien vallen… van een afstand.. de brand bij ons voor deur van de kleuterschool.. klimmen op de koel.. en ja de zeekoelen… , rode beek met al haar verhalen, het dal van de duivel… als kind groeide je ermee op… het munitie depot in het bos wat geexplodeerd was,, tenminste dat vertelden we elkaar. de 7 heuveltjes en de thee en koffie poelen… De drukte als er sneeuw lag.. en op de kol was een gang waar we ingingen en daar lag toen allerle oud ijzer.. maar in een zin, wat gaat de tijd snel…

        1. Jos ik leef helemaal in je verhalen mee. Toen ik vier jaar was zin hebben we op de heideveldweg gewoond nr. 25 oude mijn woning.
          Ik was zes jaar toen we verhuisde naar nr. 37 .dit was in 1957.Heb er bij mijn ouders gewoond tot 1975.de hele vogel buurt heb ik nog zien bouwen waar voorheen korenveld was en mijn vlieger op liet gaan. De hei was mijn speeltuin en mijn hobby waren bromfietsen. heb bij de verkenners gezeten wat ook een leuke tijd was. Woon nu ook nog in Heerlen maar in Bekkerveld. Maar altijd als ik langs de heksenberg kom of in de hei ben met mijn kinderen die inmiddels ca. 30 jaar zijn dan komen mijn jeugdherinneringen weer naar boven.

          1. Tja wij voetbalden altijd op het veldje op de heideveldweg waar nu de huizen staan.
            Ben geboren in flats in de vinkenstraat en daarna verhuist in 72 naar de arendstraat tot ik in 89 in het westen ben gaan werken omdat er daar geen werk was. Mijn ouders zijn gebleven tot 93 en toen ook verhuist.
            Ik kan me de schoolbrand nog herinneren van de houtenschool die voor onze deur stond, of de politie die achter een kever aanzat… voor de rest was het een veilige buurt, iedereen kende iedereen en hielp mekaar. We hadden het geluk dat er veel jongens van dezelfde leeftijd in de straat woonde en eromheen.
            Kom er nu helaas niet meer, is net ff te ver weg, maar zou sowiso niemand meer kennen.
            Dejongens school is weg, wij waren de laatste volledige jongensklas. De meisjes school staat er nog.

    2. toevallig de vorige week weer geweest, mijn oudste de plakken laten zien Wat een armoede is het geworden. de heideveldweg is afgekapt als je bovenaankomt. als je de bruinkoolweg op loopt waar vroeger de jongensschool stond en de verkennerij is het een rimboe geworden. Alleen de gymzaal staat er nog. Dat bracht herinneringen terug, oa van de weerballon die toen met een ballon naar beneden kwam vallen, wij dachtten dat het een bom was hahaha ben trouwens benieuwd wat er mee gebeurd is , de laatste keer dat ik hem zag was in de 6e klas toen meester Aretz hem nog eens liet zien.
      Daarnaast de Arendstraat is nog hetzelfde, de ramen zijn verbeterd. Zag mijn oude buurvrouw nog, die woonde er noh op nummer 34. De wijk aan zich is veranderd, vroeger stond iedereen voor elkaar klaar. tot midden in d enacht aan toe. Even oude herinneringen opgehaald van ex buurtbewoners. en het verhala van het laantje van jacovelli, de schoolbrand bij ons voor de deur, ect..

      1. Ik ben zelf ook van de Vinkenstraat, precies tegenover het oude schooltje. De brand was voor de deur, wij merkten het pas in de ochtend toen ik naar school moest en de school er niet meer was,mijn ma geloofde me niet,hahaha. Daarna nog bij opa en oma gewoond in de Koolmeesstraat en jaren later ook nog in de Arendstraat, van boven af laatste huis eerste blok. Daarna nog een huis gekocht in Koolmeesstraat. Nu alweer 13 jaar op Nieuw Einde maar ik ben en blijf een van de heksenberg.

        1. leon,dan moet ik jou kennen…… maar de naam leon zegt me niets.
          Wij speelden atijd met een grote groep… wim, minus, adrie roger, giel ect…

          1. Ik ben dit allemaal eens aan het lezen en ik moet Jos ook kennen, ik woonde op Arendstraat 22.
            Wim Dragstra en Minus Adams waren mijn speelvriendjes en Giel Jongen ken ik ook, dan moeten wij elkaar eigenlijk ook kennen toch?

  9. Ook ik heb in mijn jeugd op Heksenberg gewoond , op Hermelijnstraat 37 maar woon nu al 52 jaar in Canada. Al mijn herinneringen van mijn jeugd en de verkennerij ! Ook Frans Keulemans kan ik me herinneren en ik ben vaker bij hem thuis geweest. Wat is de wereld klein en hoever zij we uitgevlogen.
    Waren wij behekst?

  10. In de vijftiger jaren, toen ik nog in de Pelikaanstraat 19 op de Heksenberg in Heerlerheide woonde, liep er iedere vrijdag een vrouw met een handkar met vis door de buurt. Ze duwde de handkar vooruit, maar kon er ook mee fietsen. Ze droeg traditionele Scheveningse kleding naar ik mij herinner. En ze liep een beetje mank.

    In oude kranten vind ik alleen dat het bedrijf “Vispaleis De Gezonde Apotheek” uit IJmuiden, Scheveningen en Monnickendam iedere donderdag van 08.00-13.30 op de Markt in Heerlen stond (Limburgsch Dagblad van 13-6-1956 en 24-10-1956).

    1. De IJmuider Visboksers trokken als harde prijsvechters door het hele land. Het IJmuider Vispaleis was van de Amsterdamse vishandelaar Johan Leonard Jansen (1899-1958), die in januari 1958 in een Amsterdams ziekenhuis overleed aan zijn verwondingen die hij had opgelopen bij een zeer ernstig ongeluk op de spoorwegovergang bij het stationnetje van Sloterdijk op 21-12-1957. Hij had twee zonen en drie dochters. Een van de dochters was artieste “Zwarte Riek” van Cabaret ‘t Uiltje van Kees Manders, aan het Thorbeckeplein 5 in Amsterdam (Kees Manders is de broer van Tom Manders alias Dorus).

      “Spoorbomen te vroeg geopend. Visauto uit Leeuwarden door trein verpletterd” in de Leeuwarder Courant van 23-12-1957.
      “Trein verpletterde vrachtauto op overweg. Twee doden en vier zwaar gewonden” in het Nieuwsblad van het Noorden 23-12-1957.
      “Visboksers storten Tilburg in felle prijzenoorlog” in Het Vrije Volk van 27-2-1954.
      “Bep en Co. Bekendmaking”, dat twee zoons op de Markt in Groningen zullen staan in het Nieuwsblad van het Noorden van 3-2-1958.

    2. De Scheveningse visvrouw met haar bakfiets was Tante Jans voor ons. Mijn moeder had als dienstbode gediend in Scheveningen bij Fam. van Leeuwen, eigenaren van de rederij met 5 loggers. In deze periode leerde zij Jans van den Dulk kennen. Na het huwelijk van mijn ouders in 1937 gingen ze in IJselmonde wonen, waar ze werden uitgebombardeerd tijdens het bombardement van Rotterdam. De vader van een vriend van mijn vader uit de mobilisatie, een Mijnbouwkundig Ingenieur op de Oranje Nassau 2 in Schaasberg bood mijn vader een baan op de ON 1. Mijn vader was modelmaker en op de ON 1 was een modelmakerij. Sinds 1948 woonde wij Hermelijnstraat 2 tot 1962

    3. Er werd toen ook vis gevent door H. Passage-Baeten, gevestigd aan de Rennemigstraat 17 (Limburgsch Dagblad 9-9-1950) en op vrijdagmiddag stond Uffinks IJmuider Zeevishandel/IJmuider Zeevishonden Hoensbroek op de Markt in Heerlerheide (Limburgsch Dagblad van 1-2-1962, 28-2-1963 en 20-2-1964).

  11. Een Scheveninger mailt mij: “in de jaren 50 liepen op het strand van Scheveningen muzikanten rond in Volendammer kostuum, maar dat wil niet zeggen dat ze uit Volendam kwamen. Hetzelfde geldt voor visverkopers in die tijd. Scheveningse kledij gaf een betrouwbaar tintje aan de vishandel, maar misschien kwam de visverkoopster niet uit Scheveningen”.

    Misschien is haar ventvergunning bewaard gebleven.

      1. Ik weet ook bijna zeker dat ze uit Scheveningen kwam, maar kan dat niet aantonen. Ze kwam dan donderdagavond met de trein in Heerlen aan. Ik heb dat vaker meegemaakt, want mijn vader stuurde me dan rond 6 uur – half 7 ’s avonds naar het station. Hij was nl. een enorme visliefhebber. Er was bij de loods van Gend en Loos altijd wel iemand die haar hielp de bakfiets uitladen. Ze had altijd 2 houten vaatjes/emmertjes met nog niet schoongemaakte maatjes bij zich. Ik moest er dan een paar daar ’s avonds alvast van haar kopen; mijn vader maakte die zelf schoon. Hij kwam oorspronkelijk uit Maassluis dus dat kon-ie goed. Mijn vader, die een radio-, later fotozaak had in het begin van de Willemstraat, had een enorm respekt voor deze vrouw, omdat ze ondanks haar handicap zich de nodige inspanningen getroostte om zich zelfstandig te bedruipen. Je had immers nog geen uitkeringen en zo.

        1. Vermoedelijk was zij Jansje Den Dulk (24-4-1915) die vanaf 1937 in de IJmuidenstraat 124 woonde. Zij is een dochter van Arie Den Dulk, metselaar, en Alida Blok, en een kleindochter van Arie Den Dulk, magazijnknecht (1913) en Johanna Cornelia de Jager.
          Het gezin van Arie Den Dulk en Alida Blok emigreerde in 1937 naar Springbok in Zuid-Afrika. Dochter Jansje ging dus niet mee.

          Het adres IJmuiderstraat 124 was ook het adres van haar grootouders (aan moederskant) Gerrit Blok, zeevisser, en Jansje Tuijt.

          Gerrit Blok overleed op 23-1-1945 op 92-jarige leeftijd.

          Jansje Tuijt, geb. 19-9-1853, is een dochter van Jacobus Tuijt, visdroger (1852) en van Cornelia Kuiper, en is een kleindochter van Jasper Tuijt, visdroger (1852) en Jannetje Zuurmond. Haar vader Jacobus Tuijt, visverkoper (1869) trouwde voor de tweede keer met Johanna Cornelia Zuurmond, visverkoopster (1869), uit welk huwelijk Jasper Jacobus Tuijt is geboren, bekend van de Rederij v/h J.J. Tuijt.

          1. En Jansje Tuijt’s zuster Wilhelmina, geb. 23-3-1855, trouwde met reder en koopman Cornelis Johannes Den Dulk, geb. 7-9-1855. Hun zoon Jacobus Johannes De Dulk, geb. 8-10-1882 trok de wijde wereld in (Parijs, Colombes en Batavia). Zijn zoon kwam later in Heerlen terecht.

    1. ik kom uit Heerlen. wij woonden in bij opa en oma. Mijn Opa, die hield van wandelen op de brunsummerhei, nam mij een paar maal per week mee naar de rode Beek en omstreken. Daar was, wat hij noemde ‘ de heksenberg, waar wij dan bovenop klommen. Hij wilde daar altijd zijn en hij vertelde over bokkenrijders en heksen. Ik heb allerlei herinneringen daarvan.
      Vertel er nog wel eens over.

      De haringkar met bel kan ik me ook nog herinneren. Ook dat er : ” nieeeeeeeeeewe Haring” door de straten geroepen werd. De persoon op die kar, kan ik me niet meer herinneren.

  12. Op de Roebroekweg 84 zat de “Eerste Heerlerheidse Melkhandel” van L. Kleintjens (Limburgsch Dagblad van 31-12-1949).

    Op 23-3-1937 kreeg L. Kleintjens vergunning voor de bouw van een winkelhuis aan de Roebroekweg 84, op 28-10-1938 voor het bouwen van een overdekt gedeelte achter het winkelhuis en op 10-11-1949 voor het bouwen van een melkkamer op nr. 21

    Hij is Lodewijk (Lowie) Kleintjens, ovl. Heksenberg 17-5-1963, oud 88 jaar, gehuwd met Anna Maria Josephina (Marie) Stevens, ovl. Heksenberg 3-5-1965, oud 87 jaar. Hun levensverhaal staat beschreven in het verhaal “Lowie en Marie 50 jaar getrouwd. Feest te Heerlerheide” in het Limburgsch Dagblad van 30-12-1953.
    Hun zoon Mathijs Jozef Kleintjens overleed op 19-11-1949, 39 jaar oud.

    Ik zat op de nabijgelegen RK Kleuterschool, samen met mijn buurjongen Rico Zuketto. Onze ouders vertellen het verhaal dat wij bij de familie Kleintjens hadden aangebeld om de overledene te mogen zien. Er stond een kruis voor de deur met een zwart lint.
    Ik herinner mij de gebeurtenis niet, wel het verhaal.

  13. Overigens hadden Lowie en Marie Kleintjens eerst een café en een winkel aan de Rennemig. In hun café ontstond in 1908 het plan tot oprichting van de Wielerclub “De Heidebloem”. “Feest in Heerlerheide. “Heidebloem” bestaat 40 jaar” in het Limburgsch Dagblad van 14-8-1948.

    Het 30-jarig bestaan werd gevierd in Lokaal P. Grond-Smeets aan de Rennemigstraat 27 (Limburgsch Dagblad van 18-10-1938).
    Op 28-4-1939, 25-5-1962, 11-9-1968 en 10-7-1973 kreeg P. Grond vergunning voor het verbouwen van het woonhuis en café aan de Rennemigstraat 27.
    Peter Grond, geb. Mariadorf (Dld) 30-12-1904, overleed in Heerlerheide op 9-5-1979.
    Het café heette in 1975 al Café Jans-Grond, naar dochter en schoonzoon Martin en Mia Jans-Grond (Limburgsch Dagblad van 2-7-1975 en 19-4-1994).

  14. In de jaren vijftig woonde ik als kind in de Pelikaanstraat 19, naast de familie Zuketto en Maes.
    Wie was toen de groeteboer die met paard en wagen langs de deuren ging? Mogelijk woonde hij aan de Ganzeweide.
    Ik weet nog dat hij mij een keer heeft meegenomen naar de (oude) Auto RAI in de Ferdinand Bolstraat in Amsterdam. Hij reed toen in een Morris Oxford (https://www.youtube.com/watch?v=-s8grcV3BG4 en http://www.classicmotor.co.uk/oxford.htm), een groot uitgevallen Morris Minor.
    Al zoekende in oude kranten kom ik een bericht tegen over de twee vermiste paarden van de groenteboer S. uit Heerlerheide:
    “Nachtelijke speurtocht naar drie vermiste paarden” in het Limburgsch Dagblad van 17-11-1955.

        1. Pino, zo zeker ben ik niet meer. Deze Harry Sijstermans, geb. Heerlen 14-5-1915, ovl. Heksenberg 19-12-1997, had vanaf het begin van de jaren vijftig een winkel aan de Heerenweg 138, later samen met zijn zoon Mathieu (Limburgsch Dagblad van 31-12-1968 en 31-12-1969). Zij ventten eerst met een paard en wagen en later met een Opel Blitz.
          Ik heb zijn zoon gesproken en die houdt het voor onmogelijk dat zijn vader überhaupt de tijd had om naar de RAI in Amsterdam te gaan.
          Toch zegt mijn gevoel dat hij het wel was.

        2. Ik vertelde dat “mijn” groenteboer aan de Ganzeweide woonde, maar dat heb ik later aan mijn oorspronkelijke herinnering toegevoegd. Er waren meer groenteventers met paard en wagen. Harry Sijstermans was niet de enige.
          Ik vertelde ook dat “mijn” groenteboer in een Morris Oxford reed.
          Ik denk nog steeds dat dit in mijn oorspronkelijke herinnering zat, maar ook dat weet ik niet zeker. Ik weet wel dat ik aan die Morris Oxford moest denken, toen mijn vader zijn eerste auto kocht, nl. een Morris Minor. De Morris Minor is nl. een kleine uitvoering van de Morris Oxford.
          Mensen zijn verhalenvertellers. Ook ik doe dat, maar ik wil mij niet loszingen van de werkelijkheid. Een zwerver verdwaalt niet, maar ik raak toch niet graag van het padje af.

          1. Harrie sijstermans op de herenweg herinner ik me ook.Zijn broer Wiel sijstermans woonde op de jongmansweg had een groente groothandel waar ik als schoolgaande een paar cent bijverdiende, ik was ton 14 jaar en kreeg 0,10 cent per uur voor dit werk.

      1. Harrie en Mathieu hadden in de tijd dat ik op de Heksenberg woonde, 1966- 1975 ,Past. Honeestraat en daarna ,1975-1985, Hermelijnstraat, de groentezaak aan de Heerenweg, de andere zoon, Hein, heeft ook ooit het Karrewiel gehad

  15. Geboren in 1950 heb ik de eerste 10 jaar van mijn leven op de Heksenberg doorgebracht.
    Pelikaanstraat 14. Wij waren met 5 kinderen . Met de hei dichtbij hadden we speelgelegenheid genoeg. Elke vrije minuut brachten we daar door. In die tijd waren er zelfs nog legeroefeningen te bekijken. Lege hulzen verzamelen en volle blikken legervoer!
    Van de Kleuterschool herinner ik me niets meer,maar van de Lagere School (dat lage groene gebouw) des te meer.

    PS. Schuin tegenover ons -op nummer 19- dacht ik, woonde een familie die heel provocerend (vond mijn katholieke vader) in verkiezingstijd een stembiljet van de PvdA achter de ruit had geplakt.

    1. Ger, daar woonde ik als kind, met mijn ouders en drie broers. Het Katholicisme van toen was allesbehalve aangenaam. “Rooie zijn de mooie maar ze deugen niet” werd er vaak tegen ons kinderen geroepen. Herlees nog eens het verhaal over het zgn. Bisschoppelijk Mandement van 1954. En kijk dan eens goed om je heen wat er nu gebeurt.

      Ik citeer: “Op 30 mei 1954 brachten de Nederlandse bisschoppen, met aan het hoofd Johannes kardinaal de Jong een herderlijk schrijven (Mandement) uit over de katholiek in het openbare leven. Kernpunten van het Mandement een verbod voor katholieken om lid te zijn van de socialistische vakbeweging NVV en om regelmatig socialistische vergaderingen bij te wonen, socialistische pers te lezen of naar de VARA te luisteren.

      Als sanctie werd genoemd het onthouden van sacramenten. Met het Mandement hoopten de bisschoppen de doorbraakgedachte i een halt toe te roepen. Zij noemden socialisme, onkerkelijkheid, humanisme en materialisme als bedreigingen.

      Het lidmaatschap van de PvdA werd ontraden, maar de uiteindelijke beslissing daarover was een zaak van het eigen geweten. Wel stelden de bisschoppen dat een doorbraak van katholieken naar de PvdA afbraak van de eigen katholieke partij (KVP) betekende.

      Formeel zou het Mandement pas in 1965 worden ingetrokken”
      (bron: http://www.parlement.com/id/vh8lnhrrs0qj/mandement_van_1954).

      Ik heb er geen haat tegen de RK kerk aan overgehouden. Er waren gelukkig ook Katholieke vrienden die hun eigen verantwoordelijkheid lieten spreken.

    2. Ger, hierbij een interessant voorbeeld van een R.K.-kartel:

      Op 14-11-1936 werd door het R.K. Kerkbestuur van den H. Gerardus te Heksenberg-Heerlerheide in een school op de Heksenberg de bouw van een “kerk met anexen” aanbesteed” onder R.K. georganiseerde aannemers”. De architect was A.J.N. Boosten (Limburgsch Dagblad 6-11-1936).

      Nog afgezien van het misbruik van religie, weten we ook dat kartels de concurrente inperken en dat de klant een te hoge prijs betaald.
      Concurrentie is goed voor de klant, maar kost de ondernemer geld.
      In de kringen van Apple c.s. zijn ze niet voor niks zo gesteld op monopolievorming. Dat verdient lekker.

      De wet staat dit gedoe al lang niet meer toe.

      1. Voor en na de oorlog heerste in ons land de leer van de “Soevereiniteit in eigen kring”, ook wel “verzuiling” genoemd. Ons land was opgedeeld in hokjes en er heerste ook een hokjesgeest.
        In 1946 is de PvdA opgericht om die verzuiling te doorbeken. De PvdA werd ook wel de “doorbraakpartij” genoemd. De partij stond open voor iedereen. Het was een sociaal-democratische en progressieve partij en bepaald geen socialistische partij.
        In Katholieke kring viel die doorbraakgedachte niet goed omdat het werd ervaren als een aanval op de eigen soevereiniteit. Katholieken waren de baas over de Katholieken. En de Protestanten over de Protestanten. Bemoei je met je eigen zaken. Maar het conservatisme en paternalisme droop er van af.
        De aanval op de PvdA werd dan ook in 1954 geopend door de bisschoppen met hun Mandement.
        Het had veel weg van een kruistocht, zoals die van MacCarthy in Amerika.
        Mijn vader zij vaak: ze denken dat we communisten zijn. Niets was minder waar.

        1. Het socialisme/communisme heeft z’n eigen geschiedenis geschreven, vanuit een eigen manier van machtsdenken en daaruit voortvloeiende drammerigheid (een eufemisme overigens). Op de verkoolde resten worden we nu geconfronteerd met ressentiment en het bekende overvragen van anderen.
          Intellectueel gesproken wordt er gewoon niet goed nagedacht over de nieuwe positie.

  16. Ger Ramakers, hoe gaat het eigenlijk met jou/jullie?
    Nu mijn geheugen is opgefrist herinner ik mij jullie als een uitgesproken Rooms-Katholiek gezin. Was jouw vader niet actief bij de voetbalvereniging RKVV Heksenberg? Heette hij Jef?

    Wat een gedoe was dat toen met het geloof. Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat de kapper ons kinderen niet wilde knippen omdat wij niet Katholiek waren. Vanaf dat moment knipte mijn moeder ons met een tondeuse. Ik zie het aan de foto’s van toen. We vonden het geweldig dat onze moeder ons knipte, al deed het wel pijn. Met het knippen werd er ook aan je haren getrokken.
    Later ging ik altijd naar de stationskapper in Heerlen. Die wist helemaal niet wie wel of niet Katholiek was.
    Ook de Protestanten wisten van wanten. Ik herinner mij de keer dat een vriendje en een vriendinnetje van mij samen stonden te huilen, met de fiets in de hand. Ze waren een beetje verliefd, maar de ouders verboden het contact omdat de een Hervormd was en de ander Gereformeerd o.i.d.
    Die Protestanten konden elkaar ook bijten hoor.

    1. Onze vader (ik ben een oudere broer van Ger, Con) heette Sjir ofwel Gerard en was bij de voetbalclub. Zef Ramakers woonde in de Hermelijnstraat. Behalve Ger en ik waren er nog drie kinderen. Niet alleen het geloof “verdeelde” de straat ook de werkgever. Oneven de ON en even de Staatsmijnen. Trouwens bij de processie deed je vader als socialist ook volop mee met het versieren van de straat. Bij jullie of bij Rico Zuketto stond een houten hut in de tuin en dat was een soort clubhuis.

  17. De mevrouw die mank liep achter haar viskar schreeuwend “nieuwe haring”woonde op de Groen v. prinsterenstraat in meezenbroek, zij kwam niet in de rode buurt, daar was vis handel Minartz.
    Ik woonde van 1945 tot 1965 in de Rode buurt.

  18. Groente en fruithandelaar Harry Sijstermans had een winkel aan de Heerenweg 138 en later samen met zijn zoon Mathieu. Dat zij vente met een paard en wagen en later met een Opel Blitz is juist.
    Mijn opa Piet Holtus was in de jaren zestig in dienst bij hen. Hij had hoofdzakelijk de wijk Langenberg maar kwam ook op de Heksenberg. Voor Sijstermans vente mijn opa met bloemen voor de firma (Van?)Vliet op de heideveldweg. Hij had een enkel assige ventkar en bediende Heerlerheide en Langenberg.

  19. Woonde op de Heksenberg in de pastoor Honeestraat. Herken veel van bovenstaande verhalen. Kan me geen namen herinneren van de leveranciers van toen, maar wel de groenteman, melkboer en bakker die langskwamen. Ook de Vivo op Roebroekweg.
    De melk die uit grote bussen vers geleverd werd. Kleintjes, kapper Braken, de bouw van de flat in de Pastoor Honeestraat, de houten lagere school aan de Heigrindelweg. Alleen jongens. Zuster Rosalia en juf Soons van de kleuterschool, meester Wouters, Geuskens, Herings en meester De Loo, ” lange lootje” .
    De gymclub ” Fides” ( is die er nog?). Later ” carrière gemaakt bij volleybalclub Taveno.

    Mooie dingen.

    Veel berichten eerder reagerend op Frans Keulemans. Ben jij de Frans Keulemans die sieraden maakte. Heb volgens mij bij jou sieraden gekocht in Heerlen zo rond 1975? Jullie zijn eind jaren 50 uit de Heksenberg verhuisd naar het “verre ” Heerlen?

    Leuk om dit allemaal te lezen.

    Kwam erbij uit nadat ik een boek over “Heerlen, Architectuur en stedenbouw 1850-1940 heb gekregen. Beetje bij toeval dus.

    Marta Tomassen bedankt dat je het lijntje van verhalen opgestart hebt.

        1. hadden jullie kostgangers op nummer 31 ?
          werd die vivowinkel door jou moeder beheerd ?
          volgens mij is jou moeder, voor ons mevrouw wanders in 1997 vertrokken en kwam toen de familie knol daar wonen
          en die john knol vertrok in 2002 en toen kwamen daar een moeder en dochter wonen, jannie de jong en esther
          heb zelf van 1995 tot 2012 gewoond op heideveldweg 39, dat was de woning van gerrit verwer, naast ons woonde als eerste bewoners de famile willems en aan de andere kant sjef ubags die helaas op 15 oktober 1968 verongelukte op de oranje nassau 1 te heerlen

          1. De winkel werd door mijn vader beheerd, mijn moeder hielp mee. Een tijd voordat mijn vader in 1979 overleed, heeft mijn vader de winkel omgebouwd tot woonruimte. Na het overlijden van mijn vader heeft mijn moeder, mevrouw Wanders, een aantal jaren kamers verhuurd aan studenten. Het heeft haar veel gezelligheid opgeleverd. Rond 1996 is mijn moeder naar Soest verhuisd. Helaas is zij in september 2010 overleden. Ik herinner mij de familie Willems goed, zeker een van hun dochters. Mevrouw Ubachs was goed bevriend met mijn moeder. Zelf was ik vanaf 1964 alleen in weekenden en soms in vakantietijd thuis, vanwege studie en werk elders.

      1. Dank voor de link. Op deze site zijn vooral de foto’s uit de oude doos voor mij interessant. Er is zelfs nog een foto waarop het winkeltje van mevrouw Roelofs te zien is. Uiteindelijk was dat de winkel die door mijn vader als Vivo winkel werd overgenomen.
        De foto van het harmoniebestuur is genomen in de tijd dat ik in de harmonie (solo)klarinettist was. Alle mensen op de foto herinner ik mij als de dag van gister. Later werden mijn ouders de buren van Herman Schiffers op de Heideveldweg. Met zijn zoon Herman was ik toen goed bevriend.
        Ook veel andere foto’s frissen mijn geheugen weer flink op.

    1. Ha Leo,
      Dit is je Oude buurjongen, Peter.
      Jii en Vincent wares goede vrienden. Wij woonden op de Heigrindelweg, Maar onze achtertuinen waren erg dicht by.
      Ik woon zelf in the VS sinds 1979 en kom nog graag naar Heerlen.
      Leuke artikelen hier – goede herinneringen.
      Thanks all!
      Peter.

      1. Hallo Peter,
        Leuk dat je reageert.
        Tja alweer tijden geleden. We komen ook nog wel eens in Heerlen, en dus ook de Heksenberg.
        Vincent was in de lagereschooltijd mijn beste vriend. Hij is op 27 maart jarig, dacht ik?Daarnaast was er Ronnie Och, en Michael Staring.
        Veel gespeeld, verstoppertje, voetballen achter de flats, veel in de tuinen gespeeld, de jongens – en meisjesschool.

        Vincent ben ik ooit nog 1 x tegengekomen. Hij is huisarts geworden?
        Daarnaast had je toch nog een broer , Jos, en de zussen Marij, Ineke en Marly.
        Zelf woon ik nu in Noord- Limburg.
        Alles goed?
        Groet,
        Ook aan alle mensen die een bijdrage aan dit Heksenbergs verhaal bijdragen.
        Er komt steeds meer terug aan herinnering.
        Bedankt

  20. Leuk om deze verhalen te lezen, woonde zelf op de Heerenweg. Naast meester de Loo hoofd van de jongensschool. Ben in 1969 naar Noord Holland vertrokken, kom nog eens in de 2a3 maanden in Limburg. De Vivo was in die tijd van de heer Heuts mijn ouders speelden kaart met hen.

  21. Ik zat trouwens op de laatste Jongensklas… van ja, de jongensschool…. van klas 2 tot 6, klas 1 was meester polman volgens mij,klas 6 meester Artez , Vraag me wel eens af wat er allemaal met die gasten gebeurd is waarmee ik in de klas zat. en je begrijpt het lied het dorp van wim sonneveld des te beter als je ouder wordt

    1. Dan ben ik in de war met iemand anders, is ook al weer jaren geleden, die hadden 2 zonen en 1 was aan de drugs geraakt… en hadden ook en naai atalier op de vrijherenberg , wij kwamen er vaker…

  22. Grappig al die verhalen van toen. Mijn ouders, en ik natuurlijk, waren de eerste bewoners van de flat aan de Vinkenstraat. Tot medio 1974 daar gewoond en toen vertrokken naar Versiliënbosch.
    Ken van toen nog de broertjes Staring, woonden aan de Heideveldweg, waar ik voor het eerst van mijn leven Brinta heb gegeten. Buurtkinderen uit de flat waren Jo(ke) munsters die voetbalde bij Heksenberg, en verder de meisjes, nu dames, Bertie H. en Mario K.
    Zandgroeve, velden en heide waren toen ons speelgebied evenals het terrein van de ONIV met name de steenberg waar ik vele jaren fossielen heb gezocht en gevonden.
    Een niet meer terugkerende tijd maar een rijkdom aan herinneringen die nooit vergaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.